Tagelus

Archive for december, 2006

Oudjaar in een Fries dorp betekent ook vooral: je buitenspullen binnen zetten. Tegen het “slepen”, want anders weet je niet waar het is gebleven op nieuwjaarsdag. Hebben die rotjongens vannacht al de brievenbussen verplaatst. Daar is natuurlijk geen houden aan zo, straks moet alles een week vantevoren naar binnen. En onze waakhond lag natuurlijk te snurken, die begon voorheen nog wel eens te blaffen bij onraad op het erf.

Update: Alle brievenbussen staan op een paaltje in de dorpsvijver met het volgende gedicht (en dat maakt het allemaal wel weer leuk):

helaas u bent te laat
uw bus is van de straat
wilt u dinsdag een krant
pak dan de boot van de kant
(onze buurman weet nu waar z’n schouwtje is gebleven)

Terugkijken is echt iets voor deze tijd van het jaar. Maar eigenlijk doe ik het regelmatig. Evalueren waar ik mee bezig ben en nadenken of het zin heeft er mee door te gaan. Ik ben niet iemand van gewoontes, tradities. Hoelang ik dit bloggen (en met deze frequentie) vol kan houden valt nog te bezien. Net als dingen verzamelen, ook niks voor mij. Maar soms is het moeilijker met iets te stoppen dan er mee door te gaan.

Jarenlang heb ik met een paar vrienden oliebollen gebakken op oudjaarsdag. Voor hun een traditie, voor mij elk jaar weer opnieuw een beslissing: wel/niet. Maar omdat het toch wel leuk was, elk jaar bewust voor wél gekozen. Vriend B. had op een gegeven moment kennis L. meegenomen, omdat die maar wat alleen stond te bakken.

Afgelopen jaar bleek vriend B. het spoor volledig bijster. Al jaren, het verklaart zijn soms bizarre gedrag. Maar naar buiten toe toch altijd de schijn ophouden, hij bleek er erg bedreven in. Ik vermoed dat hij zelf ook in zijn schijnwereld gelooft. Jammer dat het lijntje vriendschap onverwacht erg dun en breekbaar bleek. Morgen bak ik voor het eerst in bijna 20 jaar weer in m’n eentje oliebollen, en dat was niet eens míjn beslissing.

Zo aan het eind van het jaar overvallen mij allerlei bespiegelingen over het verschijnsel tijd. En het reizen daarin, een populair onderwerp voor films, de laatste tijd. Later zal ik daar wel eens meer over schrijven. Nu eerst even dit.

Een jaar of tien terug was er een miniserie op TV, “The Langoliers”, naar een verhaal van Stephen King. Er waren vier delen, deel één heb ik gemist, twee en drie heb ik gezien. Er zijn soms van die verhalen die, hoewel onwaarschijnlijk, je blijven boeien. Ze zijn op een bepaalde manier interessant, wekken je nieuwsgierigheid naar de afloop. Dit was zo’n verhaal. Maar ik heb het laatste deel gemist en ben er nooit achter gekomen hoe het afliep.

Jarenlang heb ik gezocht naar dit verhaal van King en eindelijk heb ik het gevonden. Het is uitgebracht in een boek samen met een ander verhaal. Het verhaal heeft als titel “De Engelieren” (kom er maar eens op). Gevraagd én gekregen onder de kerstboom. Tussen het klussen door lekker genieten van de meesterverteller. En passend in deze dagen, waarin de tijd weer eens afloopt.

Ik moet toch even wat meer vertellen, naar aanleiding van de foto van gister. Mijn opa staat hier op de foto met zijn vrachtwagentje, daarmee reed hij in de wijde omtrek van Harlingen met zijn spulletjes langs de boerderijen. Dat was wel handig voor mij, als jonge jongen. Wanneer we gingen eieren zoeken in het voorjaar (we vonden nooit wat, maar het slootje springen was erg leuk), raakte je wel eens aan de praat met de boer. Die wist dan altijd wel wie mijn opa was, en dat was soms best handig!
Hij had hier op de foto zijn winkeltje, daarnaast was “Bakkerij het Uivernest”, J. Bijlsma. De vrachtauto is een Hotchkiss, volgens mij gemaakt tot eind jaren ’50. Het pandje zag er later beter uit, achter die raampjes boven heb ik wel gelogeerd.
Op de stoep staan laarzen en een kippenvoerbakje. Tegen de gevel, achter de vrachtauto, staan polsstokken en op de vrachtwagen ligt een ladder.Ik kan niet lezen wat opa hier nu precies heeft ingekocht. Ik denk: “4 Vapona Strips” (waren dat niet van die gele anti insectendingen?) en “3 Kg. Koper …”

Kerst is dan een familiegebeuren geworden, bij ons niet zo. Maar goed, ter ere daarvan toch een foto van mijn opa, begin jaren ’50. En ook, omdat vandaag 25 jaar geleden mijn vader veel te vroeg overleed.Kerkpoortstraat 53, Harlingen. Ben er vanmorgen nog langsgereden!
(Google Earth: 53°10’19.46"N, 5°25’21.16"E. Genomen in Z.O. richting)

Voor het eerst hadden we dit jaar pakjes onder de boom. Onder andere een DVD voor mijn dochter: “The Pirates of the Caribbean II”. Daar hebben we in de loop van de middag wat naar gekeken. Niet echt geschikt, als er nog vis op het menu staat

Het zou altijd zo moeten zijn, een zondag voordat de kerst begint. De boodschappen in huis, winkels dicht. Béétje uitslapen, hond lang uitlaten, appeltaart bakken, glaasje wijn. Makkelijke kleren aan, stoofpeertjes op de houtkachel, Mozart (dochter: “Daar luister je toch niet serieus naar!”) op de achtergrond terwijl ik dit tik. Een ideale dag. En zo gaan de volgende twee dagen ook zijn. Lekker thuis, in ons dorpje. Heerlijk.
(Google Earth: 53° 00’16.72″N, 5°45’21.29″E. Genomen in N.O. richting)

Als ik onze hond, Axel (9), in het donker uitlaat, vlak bij het Snekermeer, zie ik soms de halve provincie tegen het wolkendek geprojecteerd. Harlingen, Leeuwarden, Drachten, Heerenveen en Joure. Ze zijn duidelijk zichtbaar om me heen. Grote oranje vlekken, een soort van sterrenbeeld, als alternatief voor de mooie winterse sterrenhemel. Vaak zie ik ook de vuurtorens van Terschelling en Ameland, wenkend achter de horizon. Het is mooi hier te wonen.

Onze digitale documentenopslag moet gemoderniseerd worden. Van een soort jukebox met optische schijven, naar pizzadozen. Zeg maar. Maar dan wel pizzadozen waar 1 terabyte op kan. Met een beetje moeite heb je dat thuis ook zo in je PC zitten. Maar bij documenten waar een bewaartijd van 30 jaar op zit en die gegarandeerd onwijzigbaar moeten zijn komt iets meer kijken.

Er zit nu een Franse expert bij mij om het één en ander te begeleiden. Vooral het overtanken van het ene systeem naar het andere vergt wat aandacht. Beslist capabel, maar hij praat Engels als ‘Inspector Clouseau’.

Hij vroeg mij net of ik een masságe voor hem had.

De mensen rond Clouseau beginnen zich door hem altijd als idioten te gedragen, zelf blijft hij onverstoorbaar. Ik moet oppassen niet in dezelfde val te trappen.

“Wie heeft er eigenlijk gewonnen?”
“Weet ik niet, één of andere nerd. Hahaha”
“Hihihi, een taal-nerd?”
“Hahaha, ja!”
“Ow”