Tagelus

Archive for juni, 2009

Tjonge jonge, zoveel beleefd en ik krijg er maar geen letter over op papier. Ben donderdag naar Oerol geweest, voor het eerst op de snelboot; voer mijn eigen boot vrijdagmiddag naar Makkum, helemaal alleen binnendoor via Bolsward op de heenweg, op de terugweg buitenom met gezelschap over IJsselmeer en bij Workum weer naar binnen. Hella zeilde voor het eerst een wedstrijd op het IJsselmeer; zaterdag vier uur lang stuiteren in een grote rubberboot op datzelfde meer en niet eens zeeziek; alweer een zaterdagavond met gebakken visjes, ook nog even meegegeten op het NK Flits in Balk en tien uur te kooi; zondag een hoop logistieke toestanden maar dus wel fijn teruggevaren en uiteindelijk zondagavond bekaf op de bank. “Soms begint het inderdaad op werken te lijken”,  verzuchtte ik. Maria zei dat ik dan ook niet moest vergeten er van te genieten. Daar heeft ze gelijk in en dat vergat ik ook niet. Maar voor iemand die het liefst lui met een goed boek in de boot op de bank ligt -ik probeer momenteel "Mannen die vrouwen haten" (wat absoluut niet op mij slaat) te lezen, maar kom er nog niet goed in op gang-, was het toch weer een heftig lang weekend. En over alles valt wel wat te vertellen, ik zal het de komende tijd proberen.

 West-Terschelling tijdens Oerol

Vroeger in Harlingen moesten we altijd erg lachen wanneer er weer eens toeristen met hun boot van het Wad waren gevist die slechts gewapend met een landkaart de oversteek naar één van de eilanden hadden gewaagd. Eigenlijk kwamen er elk seizoen wel van die idiote gevallen voor, zodat ik zelf nog steeds niet lichtzinnig op pad ga. Ik heb groot respect voor IJsselmeer en Waddenzee en voor de zee zelf dan nog het meest. Ik heb de stap nog nooit durven en willen maken, ik heb eerder wel eens geschreven waarom, maar krijg er steeds meer zin in het er toch eens op te wagen.

Ondanks dit alles was ik toch vrij onvoorbereid in Makkum terechtgekomen afgelopen vrijdag. We moesten er dit weekend zijn en toen Maria voorstelde dat ik misschien beter de boot er alvast heen kon varen brak ik me bijna de benen om weg te komen. Het werd nog spannend, want ik vertrok pas om half vier. De bruggen worden bediend tot acht uur met een uur pauze tussen kwart over vier en kwart over vijf. Dat uurtje bracht ik door voor de brug in IJlst. Kon ik mooi de boot even opruimen en boenen. En snel even een patatje halen. Daarna nog een kwartier gewacht voor de spoorbrug in Oosthem en die eenmaal gepasseerd werd het een race tegen de klok.

Zonder binnenwaterkaart, om raadselachtige redenen bleek die niet meer aan boord. De route via Sneek, IJlst, Bolsward en Tjerkwerd ken ik gelukkig wel uit m’n hoofd, ondanks dat ik deze route voor het laatst een jaar of tien geleden nam. Wel had ik voldoende kleingeld meegenomen, want aan bruggeld ben je langs deze route zeventien euro kwijt.

Omdat het zondag zulk mooi weer was besloten we buitenom via Workum terug te varen naar Sneek. Ook van het IJsselmeer had ik geen kaart, maar ik weet wel dat je niet te dicht onder de kust moet varen en dat er bij Makkum en Workum vaargeulen zijn die je moet gebruiken.

"Hoe houd je in vredesnaam een puber aan de gang", verzuchtte ik. Ik had net Hella gebeld, om erachter te komen waar ze was gebleven. Als je even niet oplet duikt zo’n kind bij de eerste de beste drupjes weer de boot in, sta je op zondagmiddag als vader zomaar weer te wachten bij de zeilboot die nog opgeruimd moest worden. Ik kreeg wat sympathieke blikken van wat mensen om me heen.

"Je kunt ook doen als mijn ouders", zei een behoorlijk volwassen zeilster tegen mij, ze schijnt arts te zijn. Hella was tenminste teruggekomen met materiaalpech, zij alleen maar omdat ze geen zin meer had. Ik verwachtte een briljante oplossing die er volgens mij niet is, het bleek dan ook dat haar ouders haar gewoon bij de zeilwedstrijden dumpten en dat ze het dan zelf verder maar moest uitzoeken. Dat is inderdaad ook een manier, maar zo’n vader wil ik niet zijn. En ik kan het ook niet heb ik gemerkt, alhoewel ik er van binnen lui genoeg voor ben.

Eerlijk gezegd heb ik het afgelopen weekend daar in Makkum wel even geprobeerd, wat meer aan de zijlijn te staan. Maar zonder vaderlijke hulp en een klein beetje toezicht op afstand ging het echt nog niet. Maria had het weer eerder door dan ik, maar gelukkig was ik uiteindelijk op tijd op de juiste plek. Weer wat geleerd.

Gisteravond, het was laat en donker geworden, fietste ik langs de weilanden naar huis met een mooie opdracht op zak. In het noorden, waar Oerol druk aan de gang is, een gloed aan de hemel omdat het in deze tijd van het jaar alleen nog maar schemert. Mooi was het, ik genoot er van. Vleermuisjes en uilen zag ik.

Heb lief
Hou van jezelf
Hou van de mensen om je heen
Hou van de wereld, zorg goed voor haar
Hou van de dingen die je doet
Hou van het leven!

Geschreven in zijn laatste dagen door een jonge man die ik niet heb gekend.

Gister met een man of twaalf (eigenlijk veel te weinig!) een stuk of 4100 boekjes en foldertjes in enveloppen gedaan. Twee uur bezig geweest, hartstikke gezellig en bovendien een paar nieuwe mensen leren kennen. De Sneekweek uitnodigingen zijn de deur uit.

 Oh ja, had ik al eens verteld dat de tafels in "de Kajuit" jaloersmakend mooi gelakt zijn?

Afgelopen weekend lag de hele vloot in Heeg, alles lekker dwars door elkaar. Op het Starteiland heeft zolangzamerhand elke klasse zo z’n eigen plekje, klontert alles wat bij elkaar. Daarom is het wel eens mooi wanneer alles in een iets te klein haventje gepropt wordt waar dan ook nog eens passanten bij in moeten. Voor de achterblijvers tijdens de wedstrijden zaterdag was het wel spectaculair: de haven liep vol met passanten, de havenmeesters deden druk en vervolgens moest daarna de hele terugkerende wedstrijdzeilvloot er nog bij in. Voor hen was een aparte hoek vrijgemaakt en daar was niet iedereen helemaal blij mee. Dure wedstrijdboten achterlaten in een haventje met huurvalken en bijbehorend publiek maakte bij sommige zeilers toch wel wat emotie los. Uiteindelijk keerde de rust weder en konden we met z’n allen aan de gebakken visjes en het bier. Verder vond ik het wel een gedenkwaardig weekend vanwege de mooie en soms verrassende gesprekken die ik had met medeveertigers die ook zo twijfelen of ze het allemaal wel goed gedaan hebben en of ze wel goed voor zichzelf hebben gezorgd (en waarvan ik dat niet verwachtte), leuke momenten op de steiger, gelachen met mensen waar ik dat nooit van had verwacht, met leuke gasten voor anker naar de wedstrijden gekeken omdat het in de haven te heet werd (doen we anders nooit), Hella die voor het eerst in jaren zelf geen punten haalde (moest ik toch even slikken) en meer van die dingen. Gisteravond was ik doodop, vanavond maar eens op tijd naar bed. Maar eerst even helpen met inpakken van de uitnodigingen voor de Sneekweek.

En onderweg moest ik even een foto maken van de boot van J en A die ik voorbij voer in het PM-kanaal. Afgelopen winter hebben ze die helemaal opgeknapt.

Gistermiddag, ongeveer tegelijkertijd met Marius die er op dat moment zo’n toepasselijke opmerking bij maakte, zat ik mijn stukje van zondag nog eens te lezen, toen het als een donderslag bij heldere hemel naar binnen sloeg: geen sleepjes meer. Het begon indertijd met een lek Sportjakje, gekocht op een rommelmarkt in Workum, daarna een Optimist. Toen een korte pauze maar al snel altijd haar Flits en een rubberboot mee. De rubberboot blijft misschien wel, die telt niet, maar het bijna altijd meeslepen van speel- en zeilbootjes is eigenlijk voorgoed afgelopen. De Vauriën gaat op de trailer over de weg, het slepen daarvan zal erg weinig nodig zijn. Het is niet gewoon het Flitszeilen van Hella dat is afgelopen, maar het voelt even alsof alles wat binnen ons gezin met haar kind-zijn en water te maken had ineens voorbij lijkt. Mijn rol wordt anders. Meer zijlijn, brengen en halen. Minder vader, meer iemand met een auto en trekhaak waar je van opaan kunt. Geen sleepjes meer, maar gelukkig nog wel zoveel mogelijk met het moederschip bij de wedstrijden aanwezig zijn. De mooie tijd van het oogsten, noemde Marius het. Hij heeft misschien gelijk, maar het viel me wel even rauw op mijn dak.

Het zat er al een tijdje aan te komen, maar ze wil niet meer. Zeilen in de Flits, ze is er uit gegroeid. Vrienden en vriendinnen inmiddels in andere klassen, de zelfopgelegde druk om maar vooral niet te verliezen van die jonkies; wat moeilijk is, want er zitten hele goeie bij. Ze zou volgens mij best eens van ze kunnen winnen, maar dan moet het in de boot allemaal wel kloppen, moet je nog wel gemotiveerd zijn. Maar met een Vauriën naast de deur, uitnodigingen om te komen bemannen in andere klassen, leeftijdsgenoten en vriendinnen daar om je heen om tegen te zeilen, goeie zeilers om je aan op te trekken, ben je zomaar ineens uit je Flits met die nu kinderachtige naam gegroeid. Wij vonden het zelf eigenlijk ook wel mooi geweest, we merkten het wel aan haar. Ze had er geen plezier meer in, er was alleen nog een willen. Uiteindelijk bleek dat niet genoeg, vanavond hebben we haar fokkenist afgebeld voor de rest van het seizoen, ik weet zeker dat die ook opgelucht was. Dus gaan we volgende week voor het eerst in vijf jaar zonder Flits 545 op pad. Ik moet zelf erg aan het idee wennen en realiseer me dat het misschien ook wel een beetje mijn schuld is dat het zover is gekomen. Maria zag het vorig jaar al aankomen, ik had gedacht dat het nog wel een jaartje kon. Ineens is een mooi tijdperk afgesloten, een volgende fase aangebroken.Nu hoeven we volgende week alleen een fokkeniste af te leveren. Gaat ze fijn met D. in zijn Schakel zeilen. Aan een kant jammer, maar eigenlijk toch ook wel weer prettig. Even geen gedoe met bootjes, gewoon alleen de Tagelus mee. Geen gehannes met van alles en nog wat, lekker relaxed. Na bijna acht jaar Flits zien we daarna wel weer, gaan we lekker freewheelen, onze agenda is weer helemaal open.

Met een dochter van bijna 16 had ik het idee dat ik onderhand wel aardig bedreven was in het loslaten. Haar gewoon haar gang laten gaan, niet bemoeien. Maar toen ik haar vanochtend bij Stavoren afzette viel het toch niet mee, moet ik eerlijk zeggen. Niet bemoeien met optuigen van de boot, afstand houden. Ik hoefde niet eens de mast er in te tillen, dat deed haar fokkenist zelf wel. Ze zoeken het wel uit, regelen het wel met de andere zeilers. Hoe moet het met omkleden, waar laat ze haar kleren en eten. Ik moest me inhouden, heb uiteindelijk maar gewoon haar tas met spullen in een auto die daar bleef gezet. Ik heb nog wel haar klapkar op de camping geïnstalleerd, daar heb je een vader voor. "Nog even uitzoeken hoe het zit met die kussens", zei ik tegen Anne-Marie. "Ach, dat zoeken ze zelf wel uit", zei die. En ze heeft gelijk. Pa doet de algehele logistiek en het zware werk, voor de rest regelt het zichzelf wel. Wat zal ik nu eens doen…