Archive for november, 2010
Hoe je schrootjes vervangt door stucwerk 2.
Tot de stucadoor komt moet je er maar wat van maken. Het tocht wel vreselijk...
Hoe je schrootjes vervangt door stucwerk.
Het moet eerst lelijk voordat het beter wordt.
De Oceaan oversteken
Afgelopen week las ik ergens dat je misschien niet naar de Oceaan moet blijven staren als je er overheen wilt, maar dat je’m beter daadwerkelijk kunt oversteken. Maar hoe dan, was de vraag die me in mijn hoofd bleef hangen. Ik wil toch op z’n minst een deugdelijk vaartuig.
Ik vond daarnet het antwoord:
Ga naar Google Maps
Kies voor de routebeschrijving
Ga van Japan naar China
Kijk bij 43. Daar staat het.
Echt.
Het valt mee en als je er net als ik hardop om moest lachen mag je wel even reageren.
Volg je droom
Gister was ik op een gezellig feestje, we zaten met een man of twaalf om de keukentafel. Eén van de aanwezigen is net voor zichzelf begonnen als freelancer, maar er zaten ook wat door de wol geverfde ondernemers bij. Dus moest ze op een gegeven moment van alles uitleggen over doelgroep, missie, uurtarief, zelfs de visitiekaartjes, ze werd flink doorgezaagd. Ze kreeg het er behoorlijk warm van, maar hield moedig stand.
Dat zijn de momenten waarop je alles wat je in je hoofd hebt en waar je zelfs al aan bent begonnen ineens toch nog heel concreet moet maken en zelfs moet verdedigen. Ik herkende het gevoel heel goed, hoewel ik de volledige stap nog niet durfde maken. Ik zit er, denk ik, financieel dan ook iets anders in.
Ik zat er bij en keek er naar. Genoot er wel van, omdat het mij op dat moment niet overkwam maar vooral omdat het proces en het gesprek zo mooi verliepen. Ik kon zelfs een opbouwend steentje bijdragen, vanuit mijn technische achtergrond, zodat we na afloop even wat informatie uitwisselden. Wat dan weer tot hilariteit leidde omdat er even technisch jargon voorbij kwam waar blijkbaar niet iedereen zich altijd even gemakkelijk bij voelt.
Het is mooi te zien hoe iemand vanuit een bepaald ideaal een droom waarmaakt, ik hoop dat het haar lukt.
Berichten van zee
Naar het Starteiland
Ben namelijk op een missie...
Ben er bijna, vorige week met een ploegje hier mooi kaal gesnoeid.
Die Vaurien daar moet hier nl nog weg. Wat mij meteen opviel is dat iemand er op heeft gepast en het regenwater van de tent heeft gehaald. Fijn is dat. Waarschijnlijk iemand van de snoei- en vrijdagochtendklusploeg. Bij de KWS denken mensen om elkaars spullen.
Ook even genieten van de stilte. Hier is niemand.
Klaar voor vertrek. Je zult je afvragen waarom ik dit nu pas doe....
Dit zijn trouwens Maria haar bootjes: www.sazs.nl
Onderweg. Gaat perfect zo.
We zijn er.
Dat het vandaag pas kon, was omdat ik even moest wachten tot KP een mooi hijsijzer voor me had gemaakt.
Fantastisch. Maatwerk! Missie voltooid.
Zou ik blij zijn met een iPhone?
Over een kleine vier maanden mag ik m’n telefoonabonnement verlengen en ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Mijn huidige telefoon, een LG Arena, is simpelweg ruk. Wat een rotding, ik zal blij zijn als ik er vanaf ben. Nee, kleine nuance, het is niet echt een slechte telefoon, maar was wel een ontzettende teleurstelling.
Eigenlijk waren mijn keuzes tot nu toe allemaal achteraf redelijk teleurstellend, ik ben er nooit echt blij mee geweest. Dus wordt het hoog tijd voor een fatsoenlijke telefoon, een smartphone natuurlijk. Ik heb nog een paar maanden om me te oriënteren, maar ook dat was in het verleden geen reden voor succes.
Ik twijfel tussen een Samsung Galaxy of een iPhone. Met een voorkeur voor de iPhone, omdat mijn iPod Touch me ook heel goed bevalt. Maar ik ontbeer het bijna religieus fanatisme van de meeste Apple fans die ik ken, dus zoek een objectiever oordeel dan die van collega’s die aan het Stockholm syndroom lijden. En dat valt niet mee. Waarom zou je zo’n ding niet eerst eens op proef kunnen meekrijgen? Dat zou pas mooi zijn!
Restauratie
Het gemis van mijn 650 oude stukjes nam langzamerhand dusdanige proporties aan dat ik besloot er iets aan te doen. Dus, alles is er weer, inclusief alle commentaren. Die miste ik eigenlijk nog het meest, het zijn er een kleine 5000. Het was nog best een werk, omdat er geconverteerd moest worden van Serendipity naar WordPress. Maar het is na enkele avondjes prutsen dan toch gelukt. Ik moet alleen nog wat pielen om alle foto’s en plaatjes er weer netjes op te krijgen. Dat wordt nog een heel werk…
Update: de foto’s en plaatjes bleken achteraf nog het minste werk. Maar ik moet wel wat doen aan de herkomst van van alles. Dit was mijn 2e verhuizing, er komt nu nog materiaal van Blogger, van de oude Serendipity structuur en nu dus ook nog van de WordPress variant. Die laatste twee heb ik in eigen hand, maar de Blogger variant moet anders, voordat ik die kwijt raak.
Dansvriendin
Het laat me toch nog niet helemaal los, mijn ietwat mislukte dansavondje in de feesttent tijdens de laatste Sneekweek. ‘k Had er wel zin in om even lekker los te gaan. En ik ken iemand waar dat heel leuk mee is. We stonden naast elkaar, wisselden vanwege de herrie wat korte zinnetjes, een moeilijk jaar samenvattend, biertje in de hand. Een uitstekend recept voor een avondje ongedwongen sjansen en dansen. Het plezier hing al wat in de lucht, we hebben namelijk eerder van die mooie avondjes gehad. Haar partner was al weg, de wederzijdse jeugd ondergedompeld in het gedrang voorin bij de uitstekende band.
Maar het lijkt niet meer te mogen, ze is het vertrouwen verloren. Binnen vijf minuten werd ze door haar dochter afgevoerd naar voren, enkele minuten later kwam manlief met bolle ogen de tent weer binnengestormd, hij vertrouwde het zaakje blijkbaar niet. Ik stond nog op dezelfde plek met mijn biertje in de hand, verbaasd over het onverwachte en onnodige gedoe. Jammer dat het zo is gelopen, en ergens snap ik het allemaal wel, maar het voelt als een gemis.
Het kost me moeite leuke vriendschappen noodzakelijkerwijs los te moeten laten. Het leven dendert onverbiddelijk door.
Bad memory for faces? Blame your reading skills
http://www.newscientist.com/article/dn19720-bad-memory-for-faces-blame-your-reading-skills.html
Ok, dan is dat ook weer duidelijk. Ik ben waardeloos in gezichten. Mensen die ik niet al te goed ken, herken ik in onverwachte omstandigheden erg slecht. Dan aarzel ik, of loop ze voorbij omdat het gezicht me misschien wel bekend voorkomt, maar dat het net zo goed van een keer tegenover gezeten in de trein kan zijn dan dat ik ze ooit uitgebreid heb gesproken. Het komt dus door mijn leesvaardigheid, er is in het brein geen ruimte voor beide vaardigheden, blijkt uit dit artikel.
Het klopt, lezen vind ik heerlijk, ik kan er helemaal in opgaan. Als ik een fijn boek lees is het lezen zelf geen bewuste activiteit meer, het is eerder alsof zich een film in mijn hoofd afspeelt. Als ik er de rust en de tijd voor heb kan ik uren doorlezen zonder dat ik erg heb in het verstrijken van de tijd. Heb zo eens heerlijk genoten van anderhalf uur ongemerkte treinvertraging en dus ook helemaal geen gezichten gezien om te onthouden.
Maar goed. Als ik je een keer voorbij loop en je wat wazig aankijk maar verder niks, sorry dan. Maar ik heb een excuus, het ligt aan mijn ontoereikend bedrade brein.
The emotional downside of daydreams
Eigenlijk was ik onlangs al tot dezelfde conclusie gekomen, dat je niet blij wordt van dagdromen. Dagdromen doe ik ook veel. Met name over wat er allemaal mis zou zijn in mijn leven, wat er anders zou moeten zijn, of had kunnen zijn. Door teveel dagdromen vergeet je in het moment te leven, hou je je bezig met een verleden dat toch al geweest is en met een toekomst die onwaarschijnlijk is. Ik weet het allemaal heus wel, maar het is moeilijk er iets aan te doen. Mediteren, zo lees ik aan het eind van het artikel, schijnt een goede oplossing te zijn voor mijn springerige en onrustige geest. Ditzelfde leerde ik onlangs ook al tijdens een mooi gesprek dat ik met iemand had. Ik ga me er toch eens in verdiepen.