Artikelen van Januari 2010

We maakten even de rekensom: uit het pre-ADSL tijdperk hadden we nog ISDN, plus dus de ADSL en dan ook nog digitale TV. Dat moest inmiddels goedkoper kunnen en dus bestelde ik eind vorig jaar een all-in-one pakket bij Ziggo. Lekker makkelijk. Dacht ik.

Goedkoper uit en dan ook nog HD-TV en Interactieve TV. Wat wil je nog meer? Nou, opnemen van al dat moois bijvoorbeeld. Dus bestelde ik voor het actietarief een ontvanger met harddiskrecorder. Alles mooi in één kastje, daar houd ik wel van. Geen gedoe.

Het ging al mis bij de bevestiging die ik een week later kreeg, er stonden enorme bedragen op. Dat ging dus mooi niet door. Een telefoontje leerde mij dat mijn bestelling via internet later kennelijk handmatig werd ingevoerd (wat ouderwets…) en dat men de actiecode was vergeten. Kan gebeuren. Ik moet de bestelling wel even opnieuw invoeren, zei de medewerkster. Nou ja, wat kan mij dat schelen, dacht ik nog.

Maar toen had ik dus een nieuwe bestelling, en de actie was inmiddels afgelopen. En kreeg ik dus een 'gewone' ontvanger en niet de PVR die ik had besteld. En nu heb ik al een maand 'ruzie' met Ziggo (van mijn kant een beetje een act om mijn zin te krijgen, ik word niet zo snel boos), want ik wil dat andere ding. Het zal wel niet goed komen, want inmiddels bleek dat het apparaat al een maand is uitverkocht. Het zal me benieuwen hoe dit afloopt, ik houd jullie op de hoogte.

Vandaag had ik een cursus op mijn werk. We moesten een naambordje op. Soms roept mijn naam, vreemd genoeg, vragen op. De cursusleidster, een charmante jonge vrouw met leuke rode krulletjes, vroeg mij of je mijn naam 'zo' uitsprak, het klonk als "kerhard", met mooie gooise r-ren. "Ja", zei ik, "dat is goed zo", want ik vind het zo aangenaam klinken, hoewel we hier een hardere 'g' gebruiken. En met r-ren heb ik zelf ook moeite.

Ik herkende de uitspraak wel, uit een inmiddels behoorlijk ver verleden en soms nog heel af en toe bij bepaalde collega's en een enkele kennis. "Mag ik jou ook wat vragen?", zei ik, het mocht: "Kom je soms uit Den Haag?".

Een verbijsterde blik was mijn deel, en ik wist dat het raak was. "Kun je dat horen dan? Dat bestaat helemaal niet en bovendien woon ik al vijftien jaar in Utrecht!". En ze had gelijk, het was verder ook absoluut niet te horen. Niet dat dat bezwaarlijk was geweest, want even later waren we het eens dat er niets mis is met een mooi accent. Maar soms heb je aan een kleine hint al genoeg.

Bijna twee jaar geleden schreef ik voor het laatst over onze traplift. Terwijl het ding toch dagelijks wordt gebruikt. Er valt dan ook niet veel over te melden, behalve dan dat er laatst ineens een verschikkelijke piep in zat, die ook al weer spontaan weg is. Maar onlangs viel mij iets op. Het gat betreffende.

De traplift is overdag namelijk altijd beneden, het plateau zinkt dan in een speciaal hiervoor gemaakt ondiep gat. In deze situatie levert dit geen problemen op, behalve als de lift onverwacht boven is. Als je niet oplet stap je onverhoeds in het ongeveer 8 cm diepe gat. Maar het is dan meestal wel licht binnen, dus eigenlijk nooit zo'n probleem. We zijn er aan gewend, bezoek waarschuwen we indien nodig.

Vreemd genoeg is de situatie 's nachts volkomen omgekeerd! Mijn benen zijn er aan gewend dat 's nacht het gat de standaard situatie is. Is de lift onverwacht midden in de nacht beneden en ik moet een plas dan breek ik bijna m'n nek, ik loop meestal in het donker en soms ook nog met m'n ogen dicht, omdat het gat dan ineens gevuld blijkt te zijn! En op de terugweg raak ik opnieuw in de war. Is er ineens een vloer die je niet verwacht. Het is me wat. Toch grappig dat het zo ingebakken zit.