Tagelus

Gister hebben we heerlijk gevaren. Dat kwam eigenlijk zo: ik had een vriendin beloofd haar naar het Starteiland te varen omdat zij daar naar haar bootje moest kijken. Maar de zondagochtend was het al zulk mooi weer dat het ook zonder die belofte al begon te kriebelen. Maria wilde natuurlijk ook mee varen, dus hoewel we om twee uur bij het schiphuis hadden afgesproken waren we er al om half twaalf.

Tijd zat voor een klein tochtje vooraf, dachten we. Maar met Maria aan het roer, ik moest even dekschrobben en zo, kwamen we als vanzelf in "het Meer van Lenten" terecht voor een lunch met soep en een fijne sandwich. Om twee uur terug in de haven zijn lukte niet meer, dus pikten we onze vriendin een kwartiertje later op bij de pont naar het Starteiland (die momenteel dus niet vaart...).

Lang leve mobiele telefoontjes, anders was het weer een heel gedoe geworden. Om half vier waren we weer thuis, lekker aan de Glühwein en daarna waren we de rest van de avond eigenlijk niet meer aanspreekbaar. Zelfs mijn nieuwe PC (een diepte investering) heb ik nauwelijks nog aangeraakt. Een heerlijk zonnig dagje was het weer.

Wegens gebrek aan wind (om te zeilen) bleef de middagtraining van de meiden beperkt tot wat theorie en daarna opruimen. Ze hadden het verder wel gezien en gingen vroeg terug naar de overkant waar Maria, die alvast naar huis was gegaan, ze ophaalde. Dus had ik een paar uurtjes om even fijn alleen te zijn. Het haventje van het Starteiland was me te rumoerig, op de foto lijkt het verlaten maar het tegendeel was waar, dus zocht ik een steiger onderin het Sneekermeer op. Daar pielde ik wat aan de boot en las ik in mijn boek (The Brass Verdict van Michael Connelly) tot het tijd was om naar huis te gaan. Daar wachtte de snert! Het was een prachtige middag.

De "Tagelus" aan het Starteiland

De "Tagelus" aan een stil steigertje.

We hebben een best wel hectische week achter de rug. In het kader van een uitwisseling met een school in Litouwen, hadden we deze week een Litouwse aan boord thuis. En die (hele groep) was maar in één ding geïnteresseerd: 's nachts zo laat en dronken mogelijk naar bed om de volgende dag zo brak en ongeïnteresseerd mogelijk door te kunnen brengen. Ze leek aardig genoeg, maar ondanks dat ze een week bij ons thuis was hebben we haar nauwelijks leren kennen.

Ons dag- en nacht ritme raakte er behoorlijk door van streek en bovendien waren we 's morgens de badkamer steevast een uur kwijt. Hella heeft goed haar best gedaan om er nog zoveel mogelijk van te maken, maar we waren allemaal blij toen ze zaterdagmiddag wegging(en).

Daarna moest de Vauriën nog naar het Starteiland, wat lukte vlak voordat het daarvoor te donker werd. Om acht uur had ik nog een vergadering, dus was ik om tien uur helemaal afgedraaid. Om half elf ging het licht uit in de boot en prompt konden we allemaal niet slapen.

Zondag begon met windstilte en uitstel voor de Sluitingswedstrijden van de KWS. Gelukkig maar, die extra tijd hadden we ook wel nodig. Om de een of andere reden werd het na de koffie een vrij saaie dag, wat jammer was want vermoedelijk zien we de meeste kennissen daar tot de Pasen niet weer.

Hella, Maria en Lexi gingen na de wedstrijd zo snel mogelijk naar huis, zodat ik nog even een tukje kon doen en daardoor pas na zessen uit een praktisch verlaten haven vertrok voor nog een klein tochtje over het Sneekermeer.

En daarna was ik er ook wel even helemaal klaar mee...