Tagelus

Tegenwoordig heb ik er soms een beetje moeite mee meteen in te zien dat 1997 niet drie maar dertien jaar geleden is...

Het is alsof er een wit doodskleed over mijn bestaan is gevallen, wit en mooi, maar dodelijk voor allerlei soorten van activiteiten die ik buiten of binnen zou willen en kunnen doen. Mijn boot ligt hopeloos bevroren in het schiphuis, onze hond meer dan 500 meter uitlaten is een kwelling voor het kleine beestje.

Zolang de sneeuw er ligt is er geen kans op terugkerende vogels, geen warme beschutte plekjes waar een sneeuwklokje boven de grond zou kunnen komen. Zolang dat koude kleed er ligt weet je dat er geen kans op ook maar iets van lenteverschijnselen is. Dat is natuurlijk niet zo gek want de winter is nog maar net begonnen. Maar ik zou mezelf graag voor de gek willen kunnen houden.

Ik geniet heus wel van het mooie koude winterweer, het brengt ook een bepaalde gezelligheid en frisheid met zich mee. Ik houd wel van koele winterkleuren. Ik blijk, dat weet ik sinds kort, primair op wintertypes te vallen (dat wist ik natuurlijk allang maar ik wist niet dat ze zo genoemd worden) hoewel ik sommige uitvoeringen daarvan meer met palmen en witte stranden, zomerse omgevingen, associeer. En de zomer is dan gelijk het seizoen waarvan ik momenteel wou dat het maar vast zo ver was. Of in ieder geval lente.

Eerst maar over een dikke week met behulp van ijsbrekers naar Vlieland om daar van zomerse films te gaan genieten. Ik denk dat ik een strohoedje meeneem.

Bijna ben ik zover dat ik het bloggen begin te missen. Soms moet je even afstand nemen, maar eigenlijk was ik druk in mijn hoofd met andere zaken en kwam er slechts technische inspiratie naar boven. Heerlijk trouwens, ik heb (mezelf) weer veel geleerd en bovendien kreeg ik er veel energie van. Binnenkort maar weer eens een avondje voor de buis. Even inkakken. Wie weet, springt er weer een mooie gedachte of zo naar boven. Jullie zijn de eersten die het lezen!