Tagelus - Varen

Eindelijk kon het weer

nospam@example.com (Gerhard) — Mon, 14 Dec 2009 12:44:19 +0100

Gister hebben we heerlijk gevaren. Dat kwam eigenlijk zo: ik had een vriendin beloofd haar naar het Starteiland te varen omdat zij daar naar haar bootje moest kijken. Maar de zondagochtend was het al zulk mooi weer dat het ook zonder die belofte al begon te kriebelen. Maria wilde natuurlijk ook mee varen, dus hoewel we om twee uur bij het schiphuis hadden afgesproken waren we er al om half twaalf.

Tijd zat voor een klein tochtje vooraf, dachten we. Maar met Maria aan het roer, ik moest even dekschrobben en zo, kwamen we als vanzelf in "het Meer van Lenten" terecht voor een lunch met soep en een fijne sandwich. Om twee uur terug in de haven zijn lukte niet meer, dus pikten we onze vriendin een kwartiertje later op bij de pont naar het Starteiland (die momenteel dus niet vaart...).

Lang leve mobiele telefoontjes, anders was het weer een heel gedoe geworden. Om half vier waren we weer thuis, lekker aan de Glühwein en daarna waren we de rest van de avond eigenlijk niet meer aanspreekbaar. Zelfs mijn nieuwe PC (een diepte investering) heb ik nauwelijks nog aangeraakt. Een heerlijk zonnig dagje was het weer.

Zondagmiddag

nospam@example.com (Gerhard) — Mon, 19 Oct 2009 09:34:55 +0200

Wegens gebrek aan wind (om te zeilen) bleef de middagtraining van de meiden beperkt tot wat theorie en daarna opruimen. Ze hadden het verder wel gezien en gingen vroeg terug naar de overkant waar Maria, die alvast naar huis was gegaan, ze ophaalde. Dus had ik een paar uurtjes om even fijn alleen te zijn. Het haventje van het Starteiland was me te rumoerig, op de foto lijkt het verlaten maar het tegendeel was waar, dus zocht ik een steiger onderin het Sneekermeer op. Daar pielde ik wat aan de boot en las ik in mijn boek (The Brass Verdict van Michael Connelly) tot het tijd was om naar huis te gaan. Daar wachtte de snert! Het was een prachtige middag.

De "Tagelus" aan het Starteiland

De "Tagelus" aan een stil steigertje.

Sluitingstochtje

nospam@example.com (Gerhard) — Mon, 28 Sep 2009 14:06:43 +0200

We hebben een best wel hectische week achter de rug. In het kader van een uitwisseling met een school in Litouwen, hadden we deze week een Litouwse ~~aan boord~~ thuis. En die (hele groep) was maar in één ding geïnteresseerd: 's nachts zo laat en dronken mogelijk naar bed om de volgende dag zo brak en ongeïnteresseerd mogelijk door te kunnen brengen. Ze leek aardig genoeg, maar ondanks dat ze een week bij ons thuis was hebben we haar nauwelijks leren kennen.

Ons dag- en nacht ritme raakte er behoorlijk door van streek en bovendien waren we 's morgens de badkamer steevast een uur kwijt. Hella heeft goed haar best gedaan om er nog zoveel mogelijk van te maken, maar we waren allemaal blij toen ze zaterdagmiddag wegging(en).

Daarna moest de Vauriën nog naar het Starteiland, wat lukte vlak voordat het daarvoor te donker werd. Om acht uur had ik nog een vergadering, dus was ik om tien uur helemaal afgedraaid. Om half elf ging het licht uit in de boot en prompt konden we allemaal niet slapen.

Zondag begon met windstilte en uitstel voor de Sluitingswedstrijden van de KWS. Gelukkig maar, die extra tijd hadden we ook wel nodig. Om de een of andere reden werd het na de koffie een vrij saaie dag, wat jammer was want vermoedelijk zien we de meeste kennissen daar tot de Pasen niet weer.

Hella, Maria en Lexi gingen na de wedstrijd zo snel mogelijk naar huis, zodat ik nog even een tukje kon doen en daardoor pas na zessen uit een praktisch verlaten haven vertrok voor nog een klein tochtje over het Sneekermeer.

En daarna was ik er ook wel even helemaal klaar mee...

Hoe je zeilend in Engeland komt (of niet)

nospam@example.com (Gerhard) — Sun, 06 Sep 2009 19:04:56 +0200

Afgelopen zomer, een tijdje voor de Sneekweek, zei Hella dat ze met haar vriendin van school en haar vader na de Sneekweek mee mocht naar Engeland. In een zeilboot zelf het Kanaal overstekend. Maria vond het geen goed idee, haar mee te laten gaan met een ons volstrekt onbekend iemand, maar zelf had ik twijfels. Ik wilde dan eerst wel weten hoe dat precies zou gaan, wat het voor een vent was en wat voor ervaring en boot hij had.

Later, tijdens de vakantie, begon ze er weer over toen we om tafel zaten met op nautisch gebied zeer belezen vrienden van ons, waar we twee weken mee opvoeren. "Hij schrijft er ook boeken over...", zei Hella. Maria vond dat hij zich daarmee niet automatisch voldoende kwalificeerde om onze dochter mee te krijgen. "Oh", zei F., "maar hoe heet hij dan?". "Nou, H.V.", zei Hella. Onze vrienden vielen bijna van hun stoel van verbazing en verrukking. "Nou, daar kan je haar gerust aan meegeven!!", zeiden ze.

We hebben later een boekje van hem gekocht en ik heb er tijdens de vakantie in gelezen. Dus mocht ze mee, niet omdat hij boekjes en artikelen schrijft, maar omdat het om een man bleek te gaan met mooie eigenzinnige ideeën over het zeilen op zee, één die echt wel weet hoe het zit en met enorm veel ervaring. Daar had ze veel van kunnen leren. Helaas ging het avontuur op het laatste moment door omstandigheden niet door. Later vertelde hij ons dat hij in Londen een mooi programma had gehad voor de meiden. Maar ze heeft geen haast, er komt vast weer een gelegenheid.

Hoe onthoud je mannen

nospam@example.com (Gerhard) — Fri, 04 Sep 2009 15:36:42 +0200

Hij gaf me een hand en keek me bestuderend aan. "Ik onthoud mannen aan drie dingen", zei hij op mijn opmerking dat we elkaar al eens ontmoet hadden. "Aan hun leuke schuitje, hun mooie vrouw of hun hond".
"Dan treft je't", antwoordde ik, staand in de kuip van onze boot, "ik heb hier alle drie!"
Hij keek me scheef aan en een uitbundige lach volgde.
"Jou onthoud ik nu wel!", zei hij.