Tagelus - Gedachten

2010 verwarring

nospam@example.com (Gerhard) — Mon, 22 Feb 2010 14:42:25 +0100

Tegenwoordig heb ik er soms een beetje moeite mee meteen in te zien dat 1997 niet drie maar dertien jaar geleden is...

Dromen van de zomer

nospam@example.com (Gerhard) — Wed, 13 Jan 2010 10:16:27 +0100

Het is alsof er een wit doodskleed over mijn bestaan is gevallen, wit en mooi, maar dodelijk voor allerlei soorten van activiteiten die ik buiten of binnen zou willen en kunnen doen. Mijn boot ligt hopeloos bevroren in het schiphuis, onze hond meer dan 500 meter uitlaten is een kwelling voor het kleine beestje.

Zolang de sneeuw er ligt is er geen kans op terugkerende vogels, geen warme beschutte plekjes waar een sneeuwklokje boven de grond zou kunnen komen. Zolang dat koude kleed er ligt weet je dat er geen kans op ook maar iets van lenteverschijnselen is. Dat is natuurlijk niet zo gek want de winter is nog maar net begonnen. Maar ik zou mezelf graag voor de gek willen kunnen houden.

Ik geniet heus wel van het mooie koude winterweer, het brengt ook een bepaalde gezelligheid en frisheid met zich mee. Ik houd wel van koele winterkleuren. Ik blijk, dat weet ik sinds kort, primair op wintertypes te vallen (dat wist ik natuurlijk allang maar ik wist niet dat ze zo genoemd worden) hoewel ik sommige uitvoeringen daarvan meer met palmen en witte stranden, zomerse omgevingen, associeer. En de zomer is dan gelijk het seizoen waarvan ik momenteel wou dat het maar vast zo ver was. Of in ieder geval lente.

Eerst maar over een dikke week met behulp van ijsbrekers naar Vlieland om daar van zomerse films te gaan genieten. Ik denk dat ik een strohoedje meeneem.

Even een bericht van niks

nospam@example.com (Gerhard) — Tue, 08 Dec 2009 13:36:25 +0100

Bijna ben ik zover dat ik het bloggen begin te missen. Soms moet je even afstand nemen, maar eigenlijk was ik druk in mijn hoofd met andere zaken en kwam er slechts technische inspiratie naar boven. Heerlijk trouwens, ik heb (mezelf) weer veel geleerd en bovendien kreeg ik er veel energie van. Binnenkort maar weer eens een avondje voor de buis. Even inkakken. Wie weet, springt er weer een mooie gedachte of zo naar boven. Jullie zijn de eersten die het lezen!

Uit de comfort zone

nospam@example.com (Gerhard) — Thu, 17 Sep 2009 16:13:14 +0200

Eigenlijk voel ik me een beetje ontworteld. Dat is al een hele tijd zo en in de jaren dat ik blog kwam het hier af en toe wel eens aan de orde. Stukjes over onrust, over het zoeken naar 'wat anders' of in ieder geval naar een betere invulling van mijn dagelijkse werk. Onrust, voortkomend uit mijn leeftijd, maar toch ook heel concreet omdat mijn lievelingswerk onder me vandaan werd getrokken. Ik kan niet meer mijn hart en ziel in het werk dat overbleef leggen, maar aan de andere kant moet ik, heel praktisch, blij zijn dat ik nog werk en inkomen heb. Dat ik mijn boot niet hoef te verkopen, want dat zou zijn alsof mijn hart uit mijn lijf werd gerukt. Ik zou me als een vis op het droge voelen.

"Kantelen zonder om te vallen", noemde Marius mijn pogingen om mezelf te redden al eens heel mooi. Het is een zoektocht, maar een moeilijke. Ik werk ter compensatie ook wat voor mezelf, verstuur af en toe een rekening. Heel leuk allemaal, maar hoe graag ik het ook zou willen zijn, ik ben geen ondernemer. En ook al helemaal niet ondernemend. Ik wil mijn ding kunnen doen zonder me druk te hoeven maken over allerlei vervelende randverschijnselen. Ik zie altijd apen en beren op de weg en geloof me, dat vind ik best spijtig hoewel het maakte dat ik best goed in mijn werk was.

Misschien heeft het met wilskracht te maken. Toegegeven, ik kan heel gemakkelijk zijn. Maar er zijn ook aspecten aan mijn leven die juist heel veel wilskracht vergen. Vind ik. Dan kan ik zo krachtig zijn dat ik er zelf onder dreig te bezwijken. Maar ik heb inderdaad niet de wilskracht mezelf dingen te laten doen die niet goed voelen.

Zolangzamerhand leer ik onderscheid te maken tussen wat ik wil en kan, en wat ik zou willen dat ik kan. Er is voor mij namelijk een levensgroot verschil. Van dat laatste word ik onrustig, op een onprettige manier. Van willen zijn wat je niet bent omdat je altijd maar rekening wilt houden met de verwachtingen van anderen komen alleen maar brokken. En dus moet ik constateren dat ik helemaal niet wil kantelen. Ik moet af van het idee en het gevoel dat ik daardoor tekortschiet, mijn gezin tekort doe. Ik wil eerlijk zijn tegenover mezelf. Ik hoef niet stinkend rijk te worden maar wil me gelukkig voelen wanneer ik 's avonds naar bed ga. Het is gemakkelijk al die dingen met elkaar te verwarren.

Enfin, op mijn eigen houtje kom ik dus zo niet verder. Dat moge duidelijk zijn. Ik ben een afwachter en piekeraar, maar daar heb ik eindelijk zelf nu wel genoeg van. En daarom heb ik hulp gezocht om erachter te komen wat mij drijft en wat ik nodig heb, om erachter te komen hoe ik verder moet en kan. Spannend, maar ik ben blij dat ik de eerste stappen daarin zelf heb genomen. Mijn zoektocht komt in een andere fase, ik heb me al veel te lang laten leven en sturen.

Mijn manager (en gelukkig heb ik momenteel een hele goeie, het bewijs dat ieder zo zijn vak heeft en verstaat) heeft er bewondering voor dat ik uit mijn 'comfort-zone' durf te stappen. Maar welbeschouwd zit ik daar alláng niet meer in.

The habits of happiness
Why are we happy

Het Mike Hammer moment

nospam@example.com (Gerhard) — Mon, 31 Aug 2009 11:39:33 +0200

Even een mannending.

Ken je de detectiveserie "Mike Hammer" nog van TV? De boekjes zijn trouwens ook erg leuk.

In de TV serie kruiste af en toe een ontzettend mooie vrouw het pad van de hoofdpersoon. Steeds dezelfde vrouw in een vreemde, wolkerige scène van een paar seconden en voorbij was het weer. Wat de betekenis ervan uiteindelijk was weet ik niet meer, maar Mike Hammer raakte er elke keer even door afgeleid, schudde z'n hoofd en de actie ging weer verder.

Zo'n vrouw ken ik ook. Een vrouw die ik zo verontrustend mooi vind dat ik gewoon naar haar móet kijken wanneer ik haar tegenkom, ik kan er niets aan doen. Ik beleef dan een soort van real life Mike Hammer scène.

Ik had haar al een paar jaar niet meer gezien, ik geloof voor het laatst toen we eens in Lemmer waren voor zeilwedstrijden. Ik heb toen nog een paar woorden met haar gewisseld terwijl we 's avonds met zijn allen in het clubhuis van de zeilvereniging onder het genot van gebakken visjes een happy hour hadden en tegelijk ook naar een belangrijke voetbalwedstrijd van Oranje aan het kijken waren. Geen idee hoe ze heet, wie ze is.

Afgelopen weekend in Langweer was ze er ineens weer, aan boord van een ander schip dan voorheen. Later stond ze op een grasveldje met iemand te praten. Ik liep er langs, we keken elkaar aan, ze zwaaide, ik zwaaide terug. En dat was het dan weer. Een mooi Mike Hammer-achtig mannenmoment. Ik schudde (denkbeeldig) m'n hoofd, de actie ging weer verder.

Wat mij, met m'n romantische inslag, betreft wordt het nooit anders dan dit: zwaaien naar een adembenemend mooie en mysterieuze vrouw. Een vrouw met een schip dat "Wisdom" heet. Een moment dat nog een paar dagen wat bij je blijft.

Wie weet hoe lang ik op een volgende keer moet wachten.