Tagelus - Werk

OPQ

nospam@example.com (Gerhard) — Wed, 23 Sep 2009 12:09:58 +0200

En dus vond ik mezelf terug in een kamertje met een aftandse computer er in. De OPQ test stond al klaar. Ik haalde een bakje koffie en las de instructies. De vragen moesten beantwoord worden met het werk als context. Later bleek dat dat soms best lastig was. Bij vragen over of ik van gezelligheid houd, of dat ik geïnteresseerd ben in de persoonlijke problemen van anderen. Ik houd best van gezelligheid, heel erg zelfs, maar niet op het werk. En eerlijk gezegd sta ik niet echt open voor de persoonlijke problemen van collega's. Wel van vrienden, maar dat is voor mij absoluut niet hetzelfde.

Een dag later ontstond natuurlijk de twijfel. Zou ik het wel goed gedaan hebben? Zouden ze niet een verkeerd beeld van mij krijgen? Stellingen die ik vaak afkeurde maar waar ik toch ook heel goed van had kunnen zeggen dat ze wel of niet heel erg op mij van toepassing waren.

Eind deze week gaan we de uitslag doornemen. Dan gaan ze me vertellen hoe ik ten aanzien van het werk in elkaar zit. Aan welk profiel ik voldoe. Ik denk niet dat het verrassend voor mij zal zijn, maar ik moet wel dingen altijd even op me laten inwerken. Straks zit ik daar en word ik geconfronteerd met een profiel, een zelf, die ik niet echt ben. Wat dan?

Ach, eigenlijk ben ik niet zo bang voor wat er uit komt. Het zal wel min of meer kloppen. Waar ik meer over in zit is over de eventuele conclusies die we moeten gaan trekken en de gevolgen die dat voor mij zal hebben. Ik sta op een kantelpunt, maar durf nog niet zo goed los te laten en op een zachte landing te hopen.

De programmeur

nospam@example.com (Gerhard) — Thu, 23 Oct 2008 10:03:41 +0200

Tot een jaar of vijftien geleden bouwde ik mee aan een groot levensverze-keringensysteem voor mijn werkgever. Het was toen volledig nieuwbouw en het bestaat inmiddels uit honderden losse programma's die allemaal een specifiek stuk werk doen. Sommige hebben een scherm voor gebruikersinvoer, andere niet, die controleren bijvoorbeeld belastinggrenzen of genereren boekingen. Al met al een behoorlijk complex geheel.

Hoe alles aan elkaar hangt is vastgelegd in een database. Het programma dat zorgt voor het uitvoeren van de 'instructies' mocht ik bouwen. (*) Dat begon natuurlijk heel eenvoudig. Ik kan me het moment nog goed herinneren dat het voor het eerst echt begon te doen wat we ervan verwachtten, hoe rudimentair ook. Al snel groeide het door toenemende gebruikerseisen uit tot een behoorlijk complex geheel, de motor waarmee alles soepel draaiende wordt gehouden. Eén van de grootste en meest complexe programma's van het systeem. En die ik ooit bouwde.

Dit programma is mijn kindje, altijd gebleven ook. In die periode heb ik mijn ziel en zaligheid er in gelegd. Het geeft weer hoe ik denk, het is een weerslag van mijn denkraam, een kloon bijna. In de vele jaren erna heeft het altijd zeer goed gefunctioneerd en nog steeds doet het dat. Gelukkig maar, want ondanks dat het redelijk goed is gedocumenteerd durft bijna niemand aan het gedeelte te komen dat er echt toe doet.

Slechts een enkeling heeft ooit de moeite genomen zich het overzicht en inzicht te verwerven dat hiervoor nodig is. De kleine probleempjes die er zijn, zijn genoteerd en voornamelijk blijven liggen. Wel zijn er grote herstructureringen geweest, omdat het na verloop van tijd veel deed dat er eigenlijk niet in thuis hoorde. Maar de essentie is altijd hetzelfde gebleven.

Gister besloot ik een van die oude zaken eens op te pakken, sinds kort zit ik weer in de hoek waar dat nog even mag. Totdat 'India' alles overneemt. Het was als het weerzien met een oude vriend. Ondanks dat ik er al die jaren niet naar omkeek was het na een uurtje alsof we nooit afscheid hadden genomen. De uren erna besteedde ik aan het kunnen reproduceren en goed begrijpen van het probleem. En het vinden van de oplossing. Aan het eind van de dag schreef, of eigenlijk kopieerde, ik vijf regels programmatuur. Probleem opgelost. (En geen nieuwe veroorzaakt!)

En daar geniet ík nou van. Zolang het nog kan.

(*) Voor de geïnteresseerden: het is een soort statemachine. Eigenlijk kun je het concept het best omschrijven als dit, ondanks dat we deze termen indertijd niet kenden.

Parachutespringen

nospam@example.com (Gerhard) — Thu, 14 Aug 2008 15:38:08 +0200

Met onze PV (op veler verzoek: PersoneelsVereniging) kun je veel leuke dingen doen, waar je normaal gesproken niet aan toe komt. Van die dingen die je gewoon eens wilt proberen zonder dat het nou meteen je hobby moet zijn. Zo heb ik al eens een helicoptervliegles gehad, ging ik duiken, had ik kunnen zweefvliegen (ga ik me toch nog eens voor aanmelden) en heb ik niet onverdienstelijk pistoolgeschoten bij een schietclub. Oh ja, en kleiduiven schieten was ook heel leuk. Ging me ook niet zo slecht af.

Maar hoogtepunt van al deze activiteiten was toch wel de tandemsprong die ik ooit boven Texel maakte. Ik zeg altijd 'Tessel', maar de weerman van de kustwacht waar we tijdens de vakantie steeds naar luisterden had het steevast over 'Teksel'. Hij zal het wel beter weten dan wij, maar we moesten er wel aan wennen.

Op Teksel kregen we bij het para-centrum eerst de nodige oefeningen en instructies te verwerken, daarna mochten we omhoog. Eén collega liep bijna de propellor in, maar hij werd heel rustig bij z'n arm gepakt voordat het te laat was. Komt kennelijk regelmatig voor dat overdonderde kantoorpikjes het allemaal even niet meer op een rijtje kunnen houden. Er komen dan ook veel dingen op je af.

Vanaf een paar kilometer hoogte is zo'n eiland toch verdomd klein, ik zat erover in dat we het niet gingen raken wanneer we het vliegtuig uitgingen. Dat was ook zo'n gek moment. Ik was de laatste die eruit moest, stevig vastgesjord aan mijn instructeur. Eerst op de rand zitten en de diepte inkijken. Dat is trouwens een heel andere ervaring dan op een hoge toren staan, want daar kan ik minder goed tegen (helemaal niet eigenlijk) dan tegen het op de drempel zitten van zo'n vliegtuigje. Tijd om te aarzelen kreeg ik niet, want na het een, twee, drie van mijn instructeur ging hij er gewoon uit. Of ik nou meewilde of niet.

Daar donderden we met een rotvaart naar beneden. De eerste paar seconden hadden mijn zintuigen even wat moeite deze impulsen te verwerken. Het leek wel of er een beetje kortsluiting in mijn hoofd ontstond. Maar daarna was het heerlijk. Pas nadat de parachute openging realiseerde ik mij dat ik daar niet eens over ingezeten had. Ik had nog wel veel langer zo willen vallen. Het sturen naar de landingsplaats ging goed, de landing zelf ook. Het was een schitterende ervaring.

We kunnen ons voor dit najaar weer opgeven voor zo'n tandemsprong boven Texel. Maar ondanks dat het geweldig leuk was doe ik het niet weer. Dat is vragen om moeilijkheden. Laat mij maar lekker met m'n beide benen op de grond blijven.

De Indiërs en de busstaking

nospam@example.com (Gerhard) — Mon, 09 Jun 2008 08:06:00 +0200

Ze kwamen altijd met de bus vanaf hun gemeubileerde appartement ergens aan de andere kant van de stad. Aan fietsen wilden of durfden ze niet te beginnen. Maar nu ontdekten ze dat lopen wel erg ver is en ineens worden er allemaal fietsen aangeschaft. Die klanten is men dus kwijt. Volgende week gaan we ze voorzien van mooie fietsroutes in de provincie.

Cultuurverschil?

nospam@example.com (Gerhard) — Thu, 22 May 2008 12:12:11 +0200

Tussen de middag wordt onze Indiase collega altijd opgehaald door zijn huisgenoot. Ze gaan dan thuis samen eten, omdat onze bedrijfskantine niet echt goed is ingesteld op hun eetgewoonten. Meestal gaat het proces van ophalen en weggaan vrij moeiteloos, zolang je je er niet mee bemoeit. Het gaat een beetje mis wanneer je op dit cruciale moment een gesprekje met ze aanknoopt. Soms gebeurt dit wanneer de ander nog even bezig is, met een telefoongesprek of overleg met een bezoeker.

Het gesprekje op zich is het probleem niet, het probleem is: hoe beëindig je het weer. Nederlandse collega's wachten meestal op een excuus (en vaak hebben ze dat niet eens nodig) om het gesprek zo snel mogelijk weer af te breken, een stilte of een snelle blik op je beeldscherm volstaat meestal wel. Ze waren immers onderweg naar de kantine, dus dan kunnen ze weer snel verder op hun weg.

Bij de Indiase collega's werkt dat niet. Je subtiele hints dat het gesprek wel kan worden beëindigd en een ieder weer zijn ding mag doen, komen bij hun niet aan. Ze verstaan onze lichaamstaal niet. Ze blijven je vriendelijk aankijken en gaan niet weg. Zodat je, wanneer de stilte ongemakkelijk begint te worden, maar weer verder gaat met praten. En om nou tegen ze te zeggen dat ze wel kunnen gaan, dat gaat ook weer wat ver.

Vooralsnog vermijden we het maar, als het enigszins netjes kan, om op dat moment een gesprek te beginnen. Binnenkort moeten we toch maar eens uitzoeken hoe de Indiase gewoonten zijn op dit gebied. Het is tegenwoordig blijkbaar normaal om onbeleefd aandoende buitenlandse gewoonten van de hand te wijzen en er op onbeschofte manier op te reageren, niet dat ik daar ervaring in heb. Maar wat doe je wanneer je het gevoel hebt dat je bezoek beleefder is dan jij?